Forwarded from
جاستین بارت
پژوهشگری که خودش مومن است، اما دلیل باور را در مغز می‌جوید
تصور کنید روان‌شناسی که هر روز درباره ریشه‌های شناختی باور به خدا پژوهش می‌کند، خودش یک مومن مسیحی باشد. جاستین بارت دقیقا چنین جایگاهی دارد: یکی از چهره‌های اصلی علوم شناختی دین که یافته‌هایش در بحث‌های خداناباوران هم مرتب نقل می‌شود.
🔹 بارت کیست؟
جاستین ال. بارت روان‌شناس شناختی و رشدی آمریکایی است. دکترایش را در روان‌شناسی رشد از دانشگاه کورنل گرفت، سال‌ها در دانشگاه آکسفورد در حوزه انسان‌شناسی شناختی و تکاملی پژوهش کرد، و بعدها در موسسه الهیات فولر در کالیفرنیا به تدریس روان‌شناسی پرداخت.
🔹 سهم او در علوم شناختی دین
بارت اصطلاح HADD، «سامانه فرابرانگیخته تشخیص عامل»، را در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۰ مطرح کرد. ایده این بود که مغز ما به نشانه‌های مبهم، مثل صدایی در تاریکی، زود و بیش از حد لازم نیت و عامل نسبت می‌دهد. این اصطلاح از پایه‌های اصلی توضیح شناختی باور به موجودات فراطبیعی شد.
🔹 آزمایش مشهور درباره «خدای روی کاغذ»
در پژوهشی با فرانک کیل (۱۹۹۶)، شرکت‌کنندگان در پرسشنامه خدا را همه‌جاحاضر و بی‌محدودیت توصیف کردند. اما وقتی از آن‌ها خواسته شد داستانی درباره خدا را بازگو کنند، خدا را مثل موجودی می‌دیدند که ابتدا یک کار را تمام می‌کند و بعد سراغ کار بعدی می‌رود. این یافته مبنای مفهوم «درستی الهیاتی» شد: شکاف میان آنچه می‌گوییم باور داریم و آنچه ذهن در لحظه واقعی پردازش می‌کند.
🔹 کتاب‌های مهم
Why Would Anyone Believe in God?
(۲۰۰۴) مقدمه‌ای خوانا بر این رشته است.
کتاب دیگر او
Born Believers
(۲۰۱۲) استدلال می‌کند کودکان از همان ابتدا آمادگی شناختی برای باور به موجودات فراطبیعی دارند.
🔹 دیدگاه خاص او
بارت معتقد است توضیح شناختی چرایی باور، به‌خودی‌خود نه درستی دین را اثبات می‌کند و نه نادرستی‌اش را. به باور او، اگر خدایی وجود داشته باشد، می‌توانسته ذهن انسان را طوری شکل داده باشد که باور به او طبیعی باشد.
📌 نکته پایانی:
پژوهش بارت یادآور می‌شود که پرسش «چرا باور داریم؟» و پرسش «آیا باورمان درست است؟» دو پرسش جداگانه‌اند؛ تمایزی که در بحث‌های عمومی درباره دین کمتر رعایت می‌شود.
#باور #ایمان #علوم_شناختی_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
پژوهشگری که خودش مومن است، اما دلیل باور را در مغز می‌جوید
تصور کنید روان‌شناسی که هر روز درباره ریشه‌های شناختی باور به خدا پژوهش می‌کند، خودش یک مومن مسیحی باشد. جاستین بارت دقیقا چنین جایگاهی دارد: یکی از چهره‌های اصلی علوم شناختی دین که یافته‌هایش در بحث‌های خداناباوران هم مرتب نقل می‌شود.
🔹 بارت کیست؟
جاستین ال. بارت روان‌شناس شناختی و رشدی آمریکایی است. دکترایش را در روان‌شناسی رشد از دانشگاه کورنل گرفت، سال‌ها در دانشگاه آکسفورد در حوزه انسان‌شناسی شناختی و تکاملی پژوهش کرد، و بعدها در موسسه الهیات فولر در کالیفرنیا به تدریس روان‌شناسی پرداخت.
🔹 سهم او در علوم شناختی دین
بارت اصطلاح HADD، «سامانه فرابرانگیخته تشخیص عامل»، را در مقاله‌ای در سال ۲۰۰۰ مطرح کرد. ایده این بود که مغز ما به نشانه‌های مبهم، مثل صدایی در تاریکی، زود و بیش از حد لازم نیت و عامل نسبت می‌دهد. این اصطلاح از پایه‌های اصلی توضیح شناختی باور به موجودات فراطبیعی شد.
🔹 آزمایش مشهور درباره «خدای روی کاغذ»
در پژوهشی با فرانک کیل (۱۹۹۶)، شرکت‌کنندگان در پرسشنامه خدا را همه‌جاحاضر و بی‌محدودیت توصیف کردند. اما وقتی از آن‌ها خواسته شد داستانی درباره خدا را بازگو کنند، خدا را مثل موجودی می‌دیدند که ابتدا یک کار را تمام می‌کند و بعد سراغ کار بعدی می‌رود. این یافته مبنای مفهوم «درستی الهیاتی» شد: شکاف میان آنچه می‌گوییم باور داریم و آنچه ذهن در لحظه واقعی پردازش می‌کند.
🔹 کتاب‌های مهم
Why Would Anyone Believe in God?
(۲۰۰۴) مقدمه‌ای خوانا بر این رشته است.
کتاب دیگر او
Born Believers
(۲۰۱۲) استدلال می‌کند کودکان از همان ابتدا آمادگی شناختی برای باور به موجودات فراطبیعی دارند.
🔹 دیدگاه خاص او
بارت معتقد است توضیح شناختی چرایی باور، به‌خودی‌خود نه درستی دین را اثبات می‌کند و نه نادرستی‌اش را. به باور او، اگر خدایی وجود داشته باشد، می‌توانسته ذهن انسان را طوری شکل داده باشد که باور به او طبیعی باشد.
📌 نکته پایانی:
پژوهش بارت یادآور می‌شود که پرسش «چرا باور داریم؟» و پرسش «آیا باورمان درست است؟» دو پرسش جداگانه‌اند؛ تمایزی که در بحث‌های عمومی درباره دین کمتر رعایت می‌شود.
#باور #ایمان #علوم_شناختی_دین #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍6👌1
ارجاع حکم اعدام پیمان فرح‌آور به اجرای احکام؛ خطر اجرای حکم شاعر گیلانی افزایش یافت
حکم اعدام پیمان فرح‌آور، شاعر و زندانی سیاسی ۳۸ ساله محبوس در زندان لاکان رشت، پس از تایید مجدد در دیوان عالی کشور به اجرای احکام ارسال شده است. خانواده این زندانی سیاسی با ابراز نگرانی از احتمال اجرای قریب‌الوقوع حکم، خواستار جلوگیری از اعدام او شده‌اند.
به گفته برادر پیمان فرح‌آور، این زندانی سیاسی در تماس تلفنی با خانواده خود از ارجاع پرونده به اجرای احکام خبر داده و با وجود شرایط دشوار، با روحیه‌ای بالا و امیدوارانه با آنان صحبت کرده است.
برادر او با رد اتهامات مطرح‌شده تاکید کرده است: «در جریان این پرونده کسی آسیب ندیده و خونی از دماغ کسی نیامده است.» او پیمان را فردی آرام، متواضع، مهربان و دلسوز توصیف کرده که همواره به سرودن شعر علاقه داشته است.
پیمان فرح‌آور، شاعر و کارگر گیلانی و پدر یک فرزند، در شهریور ۱۴۰۳ بازداشت و پس از انتقال به بازداشتگاه اطلاعات، به زندان لاکان رشت منتقل شد.
او از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب رشت به ریاست احمد درویش‌گفتار، با اتهامات «بغی» و «محاربه» به اعدام محکوم شد. پیش‌تر گزارش شده بود که جلسه رسیدگی به پرونده او بدون حضور وکیل انتخابی برگزار شده است.
جمشید عزیزی، هم‌بندی سابق او، پیش‌تر اعلام کرده بود که اتهامات مطرح‌شده به آتش‌زدن درِ یک حوزه علمیه با خسارت جزئی و دیوارنویسی مربوط بوده و این اقدامات به کشته یا زخمی‌شدن کسی منجر نشده است.
فرح‌آور همچنین با مشکلات جسمانی از جمله دردهای شدید شکمی پس از جراحی کیسه صفرا و مشکلات بینایی مواجه بوده است.
مهدی مسکین‌نواز، دیگر زندانی سیاسی زندان لاکان، نیز پیش‌تر در نامه‌ای خواستار توقف حکم اعدام او شده بود.
اکنون با ارجاع پرونده به اجرای احکام، نگرانی درباره سرنوشت این شاعر گیلانی افزایش یافته است. خانواده او امیدوارند با پیگیری‌های حقوقی و تلاش وکیل پرونده، اجرای حکم متوقف شود.
#پیمان_فرح_آور #نه_به_اعدام #زندان_لاکان #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر
@Tavaana_TavaanaTech
حکم اعدام پیمان فرح‌آور، شاعر و زندانی سیاسی ۳۸ ساله محبوس در زندان لاکان رشت، پس از تایید مجدد در دیوان عالی کشور به اجرای احکام ارسال شده است. خانواده این زندانی سیاسی با ابراز نگرانی از احتمال اجرای قریب‌الوقوع حکم، خواستار جلوگیری از اعدام او شده‌اند.
به گفته برادر پیمان فرح‌آور، این زندانی سیاسی در تماس تلفنی با خانواده خود از ارجاع پرونده به اجرای احکام خبر داده و با وجود شرایط دشوار، با روحیه‌ای بالا و امیدوارانه با آنان صحبت کرده است.
برادر او با رد اتهامات مطرح‌شده تاکید کرده است: «در جریان این پرونده کسی آسیب ندیده و خونی از دماغ کسی نیامده است.» او پیمان را فردی آرام، متواضع، مهربان و دلسوز توصیف کرده که همواره به سرودن شعر علاقه داشته است.
پیمان فرح‌آور، شاعر و کارگر گیلانی و پدر یک فرزند، در شهریور ۱۴۰۳ بازداشت و پس از انتقال به بازداشتگاه اطلاعات، به زندان لاکان رشت منتقل شد.
او از سوی شعبه اول دادگاه انقلاب رشت به ریاست احمد درویش‌گفتار، با اتهامات «بغی» و «محاربه» به اعدام محکوم شد. پیش‌تر گزارش شده بود که جلسه رسیدگی به پرونده او بدون حضور وکیل انتخابی برگزار شده است.
جمشید عزیزی، هم‌بندی سابق او، پیش‌تر اعلام کرده بود که اتهامات مطرح‌شده به آتش‌زدن درِ یک حوزه علمیه با خسارت جزئی و دیوارنویسی مربوط بوده و این اقدامات به کشته یا زخمی‌شدن کسی منجر نشده است.
فرح‌آور همچنین با مشکلات جسمانی از جمله دردهای شدید شکمی پس از جراحی کیسه صفرا و مشکلات بینایی مواجه بوده است.
مهدی مسکین‌نواز، دیگر زندانی سیاسی زندان لاکان، نیز پیش‌تر در نامه‌ای خواستار توقف حکم اعدام او شده بود.
اکنون با ارجاع پرونده به اجرای احکام، نگرانی درباره سرنوشت این شاعر گیلانی افزایش یافته است. خانواده او امیدوارند با پیگیری‌های حقوقی و تلاش وکیل پرونده، اجرای حکم متوقف شود.
#پیمان_فرح_آور #نه_به_اعدام #زندان_لاکان #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر
@Tavaana_TavaanaTech
💔22🕊8❤1
محرومیت رضا ولی‌زاده از درمان پزشکی در زندان اوین؛ نگرانی خانواده از وخامت وضعیت جسمانی این خبرنگار
خانواده رضا ولی‌زاده، خبرنگار ایرانی‌آمریکایی محکوم به ۱۰ سال زندان، از تداوم محرومیت او از خدمات درمانی ضروری در زندان اوین خبر داده‌اند. به گفته برادر این زندانی سیاسی، با وجود تشخیص پزشکان مبنی بر ضرورت انجام آزمایش‌های تخصصی، سونوگرافی و جراحی، مسئولان زندان طی ماه‌های گذشته با اعزام او به بیمارستان موافقت نکرده‌اند.
برادر رضا ولی‌زاده در پیامی اعلام کرده است که این خبرنگار اکنون ۲۶ ماه است در زندان به سر می‌برد و با مشکلات متعدد جسمانی مواجه است.
به گفته او، اوایل اردیبهشت ۱۴۰۵، پزشکان زندان اوین پس از مشاهده خون در نمونه ادرار ولی‌زاده، انجام سونوگرافی در بیمارستان را برای تشخیص علت بیماری ضروری دانستند؛ با این حال، با گذشت بیش از شش ماه، این اقدام درمانی انجام نشده است.
همچنین روز ۱۸ مهر، یک جراح عمومی پس از معاینه ولی‌زاده در زندان اوین، انجام عمل جراحی برای درمان فتق در دو ناحیه شکم او را ضروری تشخیص داده و درخواست سونوگرافی و آزمایش‌های پیش از جراحی کرده است.
بر اساس این گزارش، پزشک زندان در اوایل مهرماه نیز به دلیل مشکلات تنفسی این زندانی سیاسی، انجام سی‌تی‌اسکن ریه را درخواست کرده است.
برادر ولی‌زاده با ابراز نگرانی از تداوم ممانعت از درمان او، اعلام کرده که مشخص نیست مخالفت با اعزام برادرش به بیمارستان از سوی سازمان اطلاعات سپاه یا وزارت اطلاعات صورت می‌گیرد یا موضوع درمان او به ابزاری برای اعمال فشار و امتیازگیری از دولت آمریکا تبدیل شده است.
او از راین فیهی، وکیل برادرش، و ندا شرقی، نماینده خانواده، خواسته است از طریق وزارت امور خارجه آمریکا و نهادهای مرتبط، برای فراهم‌شدن امکان درمان فوری رضا ولی‌زاده اقدام کنند.
رضا ولی‌زاده، خبرنگار ایرانی‌آمریکایی، از سوی دادگاه انقلاب به ۱۰ سال حبس محکوم شده است. خانواده او هشدار داده‌اند که ادامه محرومیت از رسیدگی پزشکی می‌تواند به وخامت بیشتر وضعیت جسمانی این زندانی منجر شود.
#رضا_ولی_زاده #زندان_اوین #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر #حق_درمان
@Tavaana_TavaanaTech
خانواده رضا ولی‌زاده، خبرنگار ایرانی‌آمریکایی محکوم به ۱۰ سال زندان، از تداوم محرومیت او از خدمات درمانی ضروری در زندان اوین خبر داده‌اند. به گفته برادر این زندانی سیاسی، با وجود تشخیص پزشکان مبنی بر ضرورت انجام آزمایش‌های تخصصی، سونوگرافی و جراحی، مسئولان زندان طی ماه‌های گذشته با اعزام او به بیمارستان موافقت نکرده‌اند.
برادر رضا ولی‌زاده در پیامی اعلام کرده است که این خبرنگار اکنون ۲۶ ماه است در زندان به سر می‌برد و با مشکلات متعدد جسمانی مواجه است.
به گفته او، اوایل اردیبهشت ۱۴۰۵، پزشکان زندان اوین پس از مشاهده خون در نمونه ادرار ولی‌زاده، انجام سونوگرافی در بیمارستان را برای تشخیص علت بیماری ضروری دانستند؛ با این حال، با گذشت بیش از شش ماه، این اقدام درمانی انجام نشده است.
همچنین روز ۱۸ مهر، یک جراح عمومی پس از معاینه ولی‌زاده در زندان اوین، انجام عمل جراحی برای درمان فتق در دو ناحیه شکم او را ضروری تشخیص داده و درخواست سونوگرافی و آزمایش‌های پیش از جراحی کرده است.
بر اساس این گزارش، پزشک زندان در اوایل مهرماه نیز به دلیل مشکلات تنفسی این زندانی سیاسی، انجام سی‌تی‌اسکن ریه را درخواست کرده است.
برادر ولی‌زاده با ابراز نگرانی از تداوم ممانعت از درمان او، اعلام کرده که مشخص نیست مخالفت با اعزام برادرش به بیمارستان از سوی سازمان اطلاعات سپاه یا وزارت اطلاعات صورت می‌گیرد یا موضوع درمان او به ابزاری برای اعمال فشار و امتیازگیری از دولت آمریکا تبدیل شده است.
او از راین فیهی، وکیل برادرش، و ندا شرقی، نماینده خانواده، خواسته است از طریق وزارت امور خارجه آمریکا و نهادهای مرتبط، برای فراهم‌شدن امکان درمان فوری رضا ولی‌زاده اقدام کنند.
رضا ولی‌زاده، خبرنگار ایرانی‌آمریکایی، از سوی دادگاه انقلاب به ۱۰ سال حبس محکوم شده است. خانواده او هشدار داده‌اند که ادامه محرومیت از رسیدگی پزشکی می‌تواند به وخامت بیشتر وضعیت جسمانی این زندانی منجر شود.
#رضا_ولی_زاده #زندان_اوین #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر #حق_درمان
@Tavaana_TavaanaTech
🕊18💔3
Forwarded from
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
نگین قدیمی، دختر ۲۸ ساله، تحصیل‌کرده رشته مهندسی بیوتکنولوژی بود.
تصمیم داشت به استرالیا برود، اما گلوله‌های ماموران در شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، فرصت زندگی و تحقق آرزوهایش را از او گرفتند.
در شب اعتراضات ۱۹ دی، وقتی خانواده‌اش در شهسوار حضور داشتند، نگین تصمیم گرفت به خیابان بیاید، یکی از نزدیکانش گفته است: پدرش از او خواسته بود آن شب در خانه بماند، اما نگین با نگاهی مراقب و مسئولانه به پدر گفته بود: «می‌آیم که مراقب شما باشم بابا.»
وقتی در آن شب گلوله به نگین برخورد کرد،
«نگین گفت بابا سوختم، سوختم خال گوشه لبش رو بوسیدم و بوسیدم و بوسیدم.»
و پدر با بوسه‌ای بر خال لب برای همیشه با نگین خداحافظی کرد.
◾️شبکه‌های اجتماعی به مهمترین تریبون خانواده‌های دادخواه تبدیل شده‌اند انتشار روایت‌ها، تصاویر و نام جانباختگان، اجازه نمی‌دهد صدای فریاد این خانواده‌ها خاموش شود.
#نگین_قدیمی
💸 tavaanatech
تصمیم داشت به استرالیا برود، اما گلوله‌های ماموران در شامگاه ۱۹ دی ۱۴۰۴، فرصت زندگی و تحقق آرزوهایش را از او گرفتند.
در شب اعتراضات ۱۹ دی، وقتی خانواده‌اش در شهسوار حضور داشتند، نگین تصمیم گرفت به خیابان بیاید، یکی از نزدیکانش گفته است: پدرش از او خواسته بود آن شب در خانه بماند، اما نگین با نگاهی مراقب و مسئولانه به پدر گفته بود: «می‌آیم که مراقب شما باشم بابا.»
وقتی در آن شب گلوله به نگین برخورد کرد،
«نگین گفت بابا سوختم، سوختم خال گوشه لبش رو بوسیدم و بوسیدم و بوسیدم.»
و پدر با بوسه‌ای بر خال لب برای همیشه با نگین خداحافظی کرد.
◾️شبکه‌های اجتماعی به مهمترین تریبون خانواده‌های دادخواه تبدیل شده‌اند انتشار روایت‌ها، تصاویر و نام جانباختگان، اجازه نمی‌دهد صدای فریاد این خانواده‌ها خاموش شود.
#نگین_قدیمی
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
💔39❤2🕊1
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
«دانیالی، آرامش زندگی من بودی... دلم می‌خواد فقط یه‌بار دیگه بیای تو اتاقم.»
این صدای زهرا مرادی‌زاده است؛ خواهری که ده ماه پس از جان‌باختن برادرش دانیال، روبه‌روی دوربین نشسته و با او حرف می‌زند؛ گویی هنوز می‌تواند صدایش را بشنود.
از اتاقی می‌گوید که دست‌نخورده باقی مانده، از لباس‌هایی که هنوز بوی عطر دانیال را دارند، از مادری که حالش خوب نیست و از سفره شامی که دیگر مثل گذشته نیست.
اما یکی از دردناک‌ترین بخش‌های سخنانش، ازدست‌دادن تکیه‌گاهی است که همیشه می‌توانست در سختی‌ها به او پناه ببرد؛ برادری که کافی بود به او زنگ بزند تا خودش را برساند.
رنج خانواده‌های جانباختگان راه آزادی، با گذشت زمان پایان نمی‌یابد. این رنج در تمام لحظات زندگی ادامه پیدا می‌کند؛ در صندلی‌های خالی، خاطرات مشترک، مناسبت‌های خانوادگی و اتفاقات کوچکی که دیگر نمی‌توان با عزیز ازدست‌رفته در میان گذاشت.
ما اغلب از مادران و پدران دادخواه سخن می‌گوییم، اما خواهران و برادران جانباختگان نیز با فقدانی عمیق زندگی می‌کنند. آنان گاهی نزدیک‌ترین دوست، محرم اسرار، هم‌بازی کودکی و تکیه‌گاه زندگی خود را از دست داده‌اند.
بسیاری از آنان در حالی سوگوارند که می‌کوشند برای پدر و مادرشان قوی بمانند؛ گویی حتی فرصت گریستن برای خودشان را ندارند.
زهرا می‌گوید: «دارم تلاش می‌کنم زنده بمونم؛ زوری، الان به خاطر مامان.»
دادخواهی تنها پیگیری حقیقت و پاسخ‌گویی درباره جان‌های ازدست‌رفته نیست. شنیدن صدای بازماندگان، احترام به سوگ آنان و تنها نگذاشتن خانواده‌هایی که زندگی‌شان برای همیشه تغییر کرده نیز بخشی از مسئولیت انسانی ماست.
دانیال برای بسیاری یک نام است؛ اما برای زهرا، برادری است که هنوز آرزو دارد یک‌بار دیگر در اتاقش را باز کند.
#دانیال_مرادی_زاده #زهرا_مرادی_زاده #دادخواهی #جانباختگان_راه_آزادی #نه_به_فراموشی
@Tavaana_TavaanaTech
این صدای زهرا مرادی‌زاده است؛ خواهری که ده ماه پس از جان‌باختن برادرش دانیال، روبه‌روی دوربین نشسته و با او حرف می‌زند؛ گویی هنوز می‌تواند صدایش را بشنود.
از اتاقی می‌گوید که دست‌نخورده باقی مانده، از لباس‌هایی که هنوز بوی عطر دانیال را دارند، از مادری که حالش خوب نیست و از سفره شامی که دیگر مثل گذشته نیست.
اما یکی از دردناک‌ترین بخش‌های سخنانش، ازدست‌دادن تکیه‌گاهی است که همیشه می‌توانست در سختی‌ها به او پناه ببرد؛ برادری که کافی بود به او زنگ بزند تا خودش را برساند.
رنج خانواده‌های جانباختگان راه آزادی، با گذشت زمان پایان نمی‌یابد. این رنج در تمام لحظات زندگی ادامه پیدا می‌کند؛ در صندلی‌های خالی، خاطرات مشترک، مناسبت‌های خانوادگی و اتفاقات کوچکی که دیگر نمی‌توان با عزیز ازدست‌رفته در میان گذاشت.
ما اغلب از مادران و پدران دادخواه سخن می‌گوییم، اما خواهران و برادران جانباختگان نیز با فقدانی عمیق زندگی می‌کنند. آنان گاهی نزدیک‌ترین دوست، محرم اسرار، هم‌بازی کودکی و تکیه‌گاه زندگی خود را از دست داده‌اند.
بسیاری از آنان در حالی سوگوارند که می‌کوشند برای پدر و مادرشان قوی بمانند؛ گویی حتی فرصت گریستن برای خودشان را ندارند.
زهرا می‌گوید: «دارم تلاش می‌کنم زنده بمونم؛ زوری، الان به خاطر مامان.»
دادخواهی تنها پیگیری حقیقت و پاسخ‌گویی درباره جان‌های ازدست‌رفته نیست. شنیدن صدای بازماندگان، احترام به سوگ آنان و تنها نگذاشتن خانواده‌هایی که زندگی‌شان برای همیشه تغییر کرده نیز بخشی از مسئولیت انسانی ماست.
دانیال برای بسیاری یک نام است؛ اما برای زهرا، برادری است که هنوز آرزو دارد یک‌بار دیگر در اتاقش را باز کند.
#دانیال_مرادی_زاده #زهرا_مرادی_زاده #دادخواهی #جانباختگان_راه_آزادی #نه_به_فراموشی
@Tavaana_TavaanaTech
💔40🕊2❤1
Forwarded from
شلنگ آتش دروغ
اثر حقیقت واهی چگونه کار می‌کند؟
چیزی که بارها شنیده‌ایم، چرا درست‌تر به نظر می‌رسد؟
لین هشر، دیوید گلداشتاین و توماس توپینو، پژوهشگران دانشگاه تمپل، در مقاله‌ای در ۱۹۷۷ نخستین مستندات این پدیده را منتشر کردند. آن‌ها طی سه جلسه با فاصله دو هفته، از شرکت‌کنندگان خواستند درستیِ جمله‌هایی را ارزیابی کنند.
جمله‌هایی که در جلسه‌های پیشین هم دیده بودند، به‌طور میانگین درست‌تر ارزیابی شدند، چه واقعا درست بودند و چه نبودند.
لیزا فازیو و همکارانش در دانشگاه وندربیلت، در مقاله‌ی ۲۰۱۵ نشان دادند دانستن پاسخ درست هم همیشه سپر نیست. حتی وقتی شرکت‌کنندگان واقعیت را می‌دانستند، شنیدن مکرر جمله‌ی غلط، حس درستی آن را کمی بالا می‌برد.
گوردون پنی‌کوک، دیوید رند و همکارانشان در مقاله‌ی ۲۰۱۸ (دانشگاه ییل) تیترهای خبری جعلی را بررسی کردند. حتی یک بار دیدنِ قبلی، باور به آن‌ها را بالا می‌برد، آن هم وقتی برچسب «مورد اختلاف» داشتند.
باید در نظر داشت که اندازه اثر در این پژوهش‌ها متوسط است. یعنی تکرار همه را قانع نمی‌کند، اما سنگینیِ ترازو را جابه‌جا می‌کند.
هانا آرنت در «خاستگاه‌های توتالیتاریسم» (۱۹۵۱) هدف نهایی را متفاوت از «قانع‌کردن» توصیف کرد. به نظر او، رعیت ایده‌آل نظام توتالیتر کسی نیست که ایدئولوژی را باور دارد، بلکه کسی است که مرز میان واقعیت و ساخته ذهن برایش محو شده است.
نمونه‌اش گزارشی از موسسه‌ی رَند (۲۰۱۶) به قلم کریستوفر پل و میریام متیوز است. آن‌ها شیوه تبلیغاتی روسیه را در جنگ اوکراین و سوریه «شلنگ آتش دروغ» (Firehose of Falsehood) نامیدند: حجم بالا، کانال‌های بسیار و تکرار مداوم، بدون تعهد به یکدستی روایت‌ها.
آن‌ها با تکیه بر پژوهش‌های روان‌شناسی، از جمله اثر حقیقت واهی، استدلال می‌کنند این روش حتی با روایت‌های متناقض هم می‌تواند موثر باشد.
شاید «آشنایی»، نامی باشد که ذهن به «درست بودن» می‌دهد، وقتی مجال سنجیدن ندارد.
#علوم_شناختی #شلنگ_آتش_دروغ #اثر_حقیقت_واهی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
اثر حقیقت واهی چگونه کار می‌کند؟
چیزی که بارها شنیده‌ایم، چرا درست‌تر به نظر می‌رسد؟
لین هشر، دیوید گلداشتاین و توماس توپینو، پژوهشگران دانشگاه تمپل، در مقاله‌ای در ۱۹۷۷ نخستین مستندات این پدیده را منتشر کردند. آن‌ها طی سه جلسه با فاصله دو هفته، از شرکت‌کنندگان خواستند درستیِ جمله‌هایی را ارزیابی کنند.
جمله‌هایی که در جلسه‌های پیشین هم دیده بودند، به‌طور میانگین درست‌تر ارزیابی شدند، چه واقعا درست بودند و چه نبودند.
لیزا فازیو و همکارانش در دانشگاه وندربیلت، در مقاله‌ی ۲۰۱۵ نشان دادند دانستن پاسخ درست هم همیشه سپر نیست. حتی وقتی شرکت‌کنندگان واقعیت را می‌دانستند، شنیدن مکرر جمله‌ی غلط، حس درستی آن را کمی بالا می‌برد.
گوردون پنی‌کوک، دیوید رند و همکارانشان در مقاله‌ی ۲۰۱۸ (دانشگاه ییل) تیترهای خبری جعلی را بررسی کردند. حتی یک بار دیدنِ قبلی، باور به آن‌ها را بالا می‌برد، آن هم وقتی برچسب «مورد اختلاف» داشتند.
باید در نظر داشت که اندازه اثر در این پژوهش‌ها متوسط است. یعنی تکرار همه را قانع نمی‌کند، اما سنگینیِ ترازو را جابه‌جا می‌کند.
هانا آرنت در «خاستگاه‌های توتالیتاریسم» (۱۹۵۱) هدف نهایی را متفاوت از «قانع‌کردن» توصیف کرد. به نظر او، رعیت ایده‌آل نظام توتالیتر کسی نیست که ایدئولوژی را باور دارد، بلکه کسی است که مرز میان واقعیت و ساخته ذهن برایش محو شده است.
نمونه‌اش گزارشی از موسسه‌ی رَند (۲۰۱۶) به قلم کریستوفر پل و میریام متیوز است. آن‌ها شیوه تبلیغاتی روسیه را در جنگ اوکراین و سوریه «شلنگ آتش دروغ» (Firehose of Falsehood) نامیدند: حجم بالا، کانال‌های بسیار و تکرار مداوم، بدون تعهد به یکدستی روایت‌ها.
آن‌ها با تکیه بر پژوهش‌های روان‌شناسی، از جمله اثر حقیقت واهی، استدلال می‌کنند این روش حتی با روایت‌های متناقض هم می‌تواند موثر باشد.
شاید «آشنایی»، نامی باشد که ذهن به «درست بودن» می‌دهد، وقتی مجال سنجیدن ندارد.
#علوم_شناختی #شلنگ_آتش_دروغ #اثر_حقیقت_واهی #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍11🕊2💯2❤1
تشکیل پرونده امنیتی علیه ۳۲ نفر به دلیل حضور در مراسم خاکسپاری خسرو علیکردی در سبزوار
برای ۳۲ شهروند که در مراسم خاکسپاری خسرو علیکردی، وکیل دادگستری، در سبزوار شرکت کرده بودند، پرونده قضایی تشکیل شده است. به گزارش هرانا، این افراد با اتهام «عضویت در گروه یا جمعیت با هدف برهم زدن امنیت کشور» مواجه شده‌اند.
در میان متهمان این پرونده، نام‌هایی مانند احمد گل‌میشی، جواد قره‌قلی، سعید علی‌آبادی، محمدرضا علیکردی، نسرین حسنی، وحیده حق‌پرست و علی آدینه‌زاده دیده می‌شود. هویت تمامی ۳۲ نفر شناسایی شده، اما هنوز اطلاعاتی درباره مستندات اتهامی آنان منتشر نشده است.
بر اساس اطلاعات موجود، پرونده این شهروندان پس از نزدیک به یک سال از شعبه هفتم دادیاری دادسرای سبزوار به شعبه سوم بازپرسی انتقال یافته است. مسئولیت رسیدگی پیشین بر عهده حمیدرضا صفایی اوندری بوده و دستور انتقال پرونده نیز در اسناد قضایی ثبت شده است.
تشکیل پرونده امنیتی علیه شرکت‌کنندگان در یک مراسم خاکسپاری، بدون ارائه شواهد مشخص درباره ارتکاب رفتار مجرمانه، پرسش‌های جدی درباره مبنای این تعقیب قضایی ایجاد می‌کند.
#خسرو_علیکردی
برای ۳۲ شهروند که در مراسم خاکسپاری خسرو علیکردی، وکیل دادگستری، در سبزوار شرکت کرده بودند، پرونده قضایی تشکیل شده است. به گزارش هرانا، این افراد با اتهام «عضویت در گروه یا جمعیت با هدف برهم زدن امنیت کشور» مواجه شده‌اند.
در میان متهمان این پرونده، نام‌هایی مانند احمد گل‌میشی، جواد قره‌قلی، سعید علی‌آبادی، محمدرضا علیکردی، نسرین حسنی، وحیده حق‌پرست و علی آدینه‌زاده دیده می‌شود. هویت تمامی ۳۲ نفر شناسایی شده، اما هنوز اطلاعاتی درباره مستندات اتهامی آنان منتشر نشده است.
بر اساس اطلاعات موجود، پرونده این شهروندان پس از نزدیک به یک سال از شعبه هفتم دادیاری دادسرای سبزوار به شعبه سوم بازپرسی انتقال یافته است. مسئولیت رسیدگی پیشین بر عهده حمیدرضا صفایی اوندری بوده و دستور انتقال پرونده نیز در اسناد قضایی ثبت شده است.
تشکیل پرونده امنیتی علیه شرکت‌کنندگان در یک مراسم خاکسپاری، بدون ارائه شواهد مشخص درباره ارتکاب رفتار مجرمانه، پرسش‌های جدی درباره مبنای این تعقیب قضایی ایجاد می‌کند.
#خسرو_علیکردی
💔16🕊5❤3
مای ساتو: دست‌کم ۱۳۵ وکیل در ایران با اقدامات قضایی و امنیتی مواجه شده‌اند
مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران، به همراه چند کارشناس دیگر سازمان ملل در بیانیه‌ای درباره تشدید فشارها بر وکلای مستقل در ایران هشدار داد و خواستار پایان دادن فوری به ارعاب، بازداشت و پیگرد قضایی وکلا به دلیل انجام وظایف حرفه‌ای‌شان شد.
در این بیانیه که ۹ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شده، آمده است که از سپتامبر ۲۰۲۵ تا سپتامبر ۲۰۲۶، دست‌کم ۱۳۵ وکیل در ایران با اقدامات قضایی یا امنیتی، از جمله بازداشت، احضار، زندان، تعلیق پروانه و ممنوعیت خروج از کشور مواجه شده‌اند. همچنین دست‌کم ۲۳ وکیل، از جمله پنج زن، پس از اعتراضات دی و بهمن ۱۴۰۴ بازداشت شده‌اند.
کارشناسان سازمان ملل اعلام کرده‌اند گزارش‌هایی دریافت کرده‌اند مبنی بر اینکه مقام‌های قضایی و امنیتی به وکلا هشدار داده‌اند پرونده‌های مرتبط با اعتراضات را نپذیرند. همچنین در برخی پرونده‌های سیاسی و امنیتی، دسترسی متهمان به وکلای مستقل محدود شده و در مراحل اولیه تحقیقات، انتخاب وکیل به وکلای مورد تأیید دادگاه محدود مانده است.
در این بیانیه همچنین به فشارهای مضاعف بر وکلای زن، از جمله تذکر، تعلیق و اقدامات انضباطی به دلیل نوع پوشش و رعایت نکردن حجاب اجباری، و نیز کارزارهای تخریبی علیه اعتبار حرفه‌ای آنان اشاره شده است.
گزارشگران سازمان ملل نسبت به مداخله در استقلال کانون‌های وکلا نیز ابراز نگرانی کرده‌اند. به گفته آنان، انتخابات برخی کانون‌ها مختل یا باطل شده، نامزدهای منتقد از حضور در انتخابات کنار گذاشته شده‌اند و نظارت نهادهای قضایی و امنیتی بر فرایند تأیید نامزدها افزایش یافته است.
بخش دیگری از بیانیه به بازداشت امیرسالار داوودی، وکیل حقوق بشر، اختصاص دارد که ۱۱ اکتبر پس از حضور در دادگاه انقلاب اصفهان برای دفاع از دو موکل خود بازداشت شد. کارشناسان سازمان ملل با اشاره به گزارش‌های نگران‌کننده درباره وضعیت او تأکید کرده‌اند هیچ وکیلی نباید به دلیل انجام وظایف حرفه‌ای خود با تهدید، مجازات یا پیگرد قضایی مواجه شود.
در پایان این بیانیه تأکید شده است که حق برخورداری از دفاع مؤثر، محاکمه عادلانه و حاکمیت قانون در ایران در معرض تهدید قرار دارد و مقام‌های جمهوری اسلامی باید استقلال وکالت و کانون‌های وکلا را تضمین کنند.
#حقوق_بشر
@Tavaana_TavaanaTech
مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر ایران، به همراه چند کارشناس دیگر سازمان ملل در بیانیه‌ای درباره تشدید فشارها بر وکلای مستقل در ایران هشدار داد و خواستار پایان دادن فوری به ارعاب، بازداشت و پیگرد قضایی وکلا به دلیل انجام وظایف حرفه‌ای‌شان شد.
در این بیانیه که ۹ نوامبر ۲۰۲۶ منتشر شده، آمده است که از سپتامبر ۲۰۲۵ تا سپتامبر ۲۰۲۶، دست‌کم ۱۳۵ وکیل در ایران با اقدامات قضایی یا امنیتی، از جمله بازداشت، احضار، زندان، تعلیق پروانه و ممنوعیت خروج از کشور مواجه شده‌اند. همچنین دست‌کم ۲۳ وکیل، از جمله پنج زن، پس از اعتراضات دی و بهمن ۱۴۰۴ بازداشت شده‌اند.
کارشناسان سازمان ملل اعلام کرده‌اند گزارش‌هایی دریافت کرده‌اند مبنی بر اینکه مقام‌های قضایی و امنیتی به وکلا هشدار داده‌اند پرونده‌های مرتبط با اعتراضات را نپذیرند. همچنین در برخی پرونده‌های سیاسی و امنیتی، دسترسی متهمان به وکلای مستقل محدود شده و در مراحل اولیه تحقیقات، انتخاب وکیل به وکلای مورد تأیید دادگاه محدود مانده است.
در این بیانیه همچنین به فشارهای مضاعف بر وکلای زن، از جمله تذکر، تعلیق و اقدامات انضباطی به دلیل نوع پوشش و رعایت نکردن حجاب اجباری، و نیز کارزارهای تخریبی علیه اعتبار حرفه‌ای آنان اشاره شده است.
گزارشگران سازمان ملل نسبت به مداخله در استقلال کانون‌های وکلا نیز ابراز نگرانی کرده‌اند. به گفته آنان، انتخابات برخی کانون‌ها مختل یا باطل شده، نامزدهای منتقد از حضور در انتخابات کنار گذاشته شده‌اند و نظارت نهادهای قضایی و امنیتی بر فرایند تأیید نامزدها افزایش یافته است.
بخش دیگری از بیانیه به بازداشت امیرسالار داوودی، وکیل حقوق بشر، اختصاص دارد که ۱۱ اکتبر پس از حضور در دادگاه انقلاب اصفهان برای دفاع از دو موکل خود بازداشت شد. کارشناسان سازمان ملل با اشاره به گزارش‌های نگران‌کننده درباره وضعیت او تأکید کرده‌اند هیچ وکیلی نباید به دلیل انجام وظایف حرفه‌ای خود با تهدید، مجازات یا پیگرد قضایی مواجه شود.
در پایان این بیانیه تأکید شده است که حق برخورداری از دفاع مؤثر، محاکمه عادلانه و حاکمیت قانون در ایران در معرض تهدید قرار دارد و مقام‌های جمهوری اسلامی باید استقلال وکالت و کانون‌های وکلا را تضمین کنند.
#حقوق_بشر
@Tavaana_TavaanaTech
🕊9❤4💔3
تایید حکم ۱۲ سال زندان مجید عبدالحسینی، قهرمان پیشین کاراته جهان و سرمربی سابق تیم‌های ملی ایران و چین
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، حکم ۱۲ سال حبس مجید عبدالحسینی، ورزشکار ۵۴ ساله و از چهره‌های شناخته‌شده کاراته ایران، روز ۱۱ آبان ۱۴۰۵ تایید شده و به او ابلاغ شده است که از ۱۶ آبان برای اجرای محکومیت خود را به زندان معرفی کند.
در گزارش‌ها آمده است که این حکم در دیوان عدالت اداری تایید شده، اما جزئیات مرجع قضایی رسیدگی‌کننده و روند تایید محکومیت به‌طور مستقل روشن نشده است.
عبدالحسینی روز ۲۲ دی ۱۴۰۴، در جریان بازداشت‌های گسترده آن ماه، توسط نیروهای امنیتی در منزل خود در قم بازداشت شد. پس از بازداشت، خانواده او بیش از یک ماه از محل نگهداری، نهاد بازداشت‌کننده، اتهامات مطرح‌شده و وضعیت جسمانی‌اش بی‌اطلاع بودند.
در بهمن‌ماه ۱۴۰۴، سازمان «حقوق بشر برای ورزش» با انتشار گزارشی، بی‌خبری خانواده از سرنوشت این قهرمان پیشین را رسانه‌ای کرد.
به گفته منابع مطلع، خانواده و نزدیکان عبدالحسینی طی ماه‌های گذشته به دلیل نگرانی از افزایش فشارهای امنیتی، از اطلاع‌رسانی عمومی درباره پرونده او خودداری کرده بودند.
با وجود تایید حکم سنگین زندان، تاکنون جزئیات اتهامات، شعبه صادرکننده رای، مستندات محکومیت و میزان دسترسی او به وکیل و امکان دفاع موثر به‌طور شفاف اعلام نشده است.
مجید عبدالحسینی سابقه سرمربیگری تیم ملی کاراته زیر ۲۱ سال ایران و تیم ملی چین را دارد. او در دوران قهرمانی خود موفق به کسب دو مدال طلا، سه نقره و سه برنز در رقابت‌های قهرمانی آسیا و هشت طلا، چهار نقره و پنج برنز در رقابت‌های معتبر جهانی شده است. عبدالحسینی طولانی‌ترین دوران عضویت یک کاراته‌کار ایرانی در تیم ملی را داشته است.
تاکنون واکنش علنی مشخصی از سوی فدراسیون جهانی کاراته و کمیته بین‌المللی المپیک درباره محکومیت او گزارش نشده است.
#مجید_عبدالحسینی #کاراته #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر #ایران
@Tavaana_TavaanaTech
بر اساس گزارش‌های منتشرشده، حکم ۱۲ سال حبس مجید عبدالحسینی، ورزشکار ۵۴ ساله و از چهره‌های شناخته‌شده کاراته ایران، روز ۱۱ آبان ۱۴۰۵ تایید شده و به او ابلاغ شده است که از ۱۶ آبان برای اجرای محکومیت خود را به زندان معرفی کند.
در گزارش‌ها آمده است که این حکم در دیوان عدالت اداری تایید شده، اما جزئیات مرجع قضایی رسیدگی‌کننده و روند تایید محکومیت به‌طور مستقل روشن نشده است.
عبدالحسینی روز ۲۲ دی ۱۴۰۴، در جریان بازداشت‌های گسترده آن ماه، توسط نیروهای امنیتی در منزل خود در قم بازداشت شد. پس از بازداشت، خانواده او بیش از یک ماه از محل نگهداری، نهاد بازداشت‌کننده، اتهامات مطرح‌شده و وضعیت جسمانی‌اش بی‌اطلاع بودند.
در بهمن‌ماه ۱۴۰۴، سازمان «حقوق بشر برای ورزش» با انتشار گزارشی، بی‌خبری خانواده از سرنوشت این قهرمان پیشین را رسانه‌ای کرد.
به گفته منابع مطلع، خانواده و نزدیکان عبدالحسینی طی ماه‌های گذشته به دلیل نگرانی از افزایش فشارهای امنیتی، از اطلاع‌رسانی عمومی درباره پرونده او خودداری کرده بودند.
با وجود تایید حکم سنگین زندان، تاکنون جزئیات اتهامات، شعبه صادرکننده رای، مستندات محکومیت و میزان دسترسی او به وکیل و امکان دفاع موثر به‌طور شفاف اعلام نشده است.
مجید عبدالحسینی سابقه سرمربیگری تیم ملی کاراته زیر ۲۱ سال ایران و تیم ملی چین را دارد. او در دوران قهرمانی خود موفق به کسب دو مدال طلا، سه نقره و سه برنز در رقابت‌های قهرمانی آسیا و هشت طلا، چهار نقره و پنج برنز در رقابت‌های معتبر جهانی شده است. عبدالحسینی طولانی‌ترین دوران عضویت یک کاراته‌کار ایرانی در تیم ملی را داشته است.
تاکنون واکنش علنی مشخصی از سوی فدراسیون جهانی کاراته و کمیته بین‌المللی المپیک درباره محکومیت او گزارش نشده است.
#مجید_عبدالحسینی #کاراته #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر #ایران
@Tavaana_TavaanaTech
💔13🕊3
Forwarded from
پوستر جنگ‌طلبانه بودجه دارد و یک دستشویی استاندارد نه؟
جنگ‌طلبیِ مذهبی و «سندرم عقل مقاوم به فهم»
ورق بزنید
مدرسه‌های فرسوده و نیازمند به مقاوم‌سازی یا بازسازی در ایران کم نیستند. بعضی مدرسه‌ها امکانات حداقلی نیز ندارند، و در بعضی مناطق کمبود کلاس درس وجود دارد. وسایل غیراستاندارد گرمایشی کودکان را تهدید می‌کند.
اما برای تبلیغات فرقه‌ای و حکومتی بودجه و برنامه‌ریزی هست! ظاهرا نظام مصمم است که کودکان، به جای آن که همراه با بازی و شادی آموزش‌های مهم زندگی را دریافت کنند، درس دشمنی و کینه‌توزی را بیاموزند، و به چیزی شبیه رهبران نظام تبدیل شوند.
یکی از ویژگی‌های شناخته‌شدهٔ فرقه‌ها علاقه آن‌ها «شست‌وشوی فکری» است. در این فرآیند، اعضای فرقه، از سن بسیار پایین، به‌گونه‌ای آموزش می‌بینند که تنها یک روایت از جهان را بپذیرند و هر دیدگاه متفاوتی را «دشمن» تلقی کنند. از دید آن‌ها هیچ‌کس غیر از رهبر فرقه، توان فهم جهان را ندارد، و این فقط او است که می‌تواند حقیقت را درک و بازگو کند. در چنین فضایی، پرسشگری، و تفکر مستقل و آزاد به‌تدریج از بین می‌رود. فرد یاد می‌گیرد که به جای فکر کردن، صرفاً از رهبر یا ایدئولوژی پیروی کند، حتی اگر دستورهای او با عقل و وجدان درونی خودش در تضاد است.
فرقهٔ ولایت فقیه دهه‌هاست که از طریق مدارس، رسانه‌ها و نهادهای تبلیغاتی چنین الگویی را دنبال کرده است. آن چه این فرقه تلاش کرده به ذهن پیروانش القا کند، یک ایدئولوژی خصمانه، سلطه‌طلب و ستیزه‌خو است. نتیجهٔ این روند شکل‌گیری نوعی ذهنیت بسته است که در آن بسیاری از افراد حتی در برابر واقعیت‌های آشکار نظامی نیز مقاومت نشان می‌دهند و تصور می‌کنند ولو به قیمت نابودی کامل ایران باید به راه خود ادامه دهند، راهی به نابودی که محور آن شعار «مرگ بر» است.
این وضعیت ذهنی را می‌توان با اصطلاح «سندرم عقل مقاوم به فهم» توصیف کرد؛ حالتی که در آن فرد به دلیل آموزش‌های ایدئولوژیک قادر به پذیرش و درک اطلاعات جدید نیست. پیروان فرقه، نتایج فاجعه‌بار اعمال و گفتار رهبر و سرکرده فرقه با می‌بینند، اما در درک واقعیت و پذیرش خطاهای هولناک او عاجزند. در چنین شرایطی، گفت‌وگو دشوار می‌شود و جامعه به دو قطب متضاد تقسیم می‌شود. این وضعیت نتیجه مستقیم تربیت سختگیرانه ای است که به جای پرورش فکری، بر شستشوی مغزی با روایتی جعلی و دروغین از جهان تاکید دارد.
#فرقه_گرایی #عقل_گرایی #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
جنگ‌طلبیِ مذهبی و «سندرم عقل مقاوم به فهم»
ورق بزنید
مدرسه‌های فرسوده و نیازمند به مقاوم‌سازی یا بازسازی در ایران کم نیستند. بعضی مدرسه‌ها امکانات حداقلی نیز ندارند، و در بعضی مناطق کمبود کلاس درس وجود دارد. وسایل غیراستاندارد گرمایشی کودکان را تهدید می‌کند.
اما برای تبلیغات فرقه‌ای و حکومتی بودجه و برنامه‌ریزی هست! ظاهرا نظام مصمم است که کودکان، به جای آن که همراه با بازی و شادی آموزش‌های مهم زندگی را دریافت کنند، درس دشمنی و کینه‌توزی را بیاموزند، و به چیزی شبیه رهبران نظام تبدیل شوند.
یکی از ویژگی‌های شناخته‌شدهٔ فرقه‌ها علاقه آن‌ها «شست‌وشوی فکری» است. در این فرآیند، اعضای فرقه، از سن بسیار پایین، به‌گونه‌ای آموزش می‌بینند که تنها یک روایت از جهان را بپذیرند و هر دیدگاه متفاوتی را «دشمن» تلقی کنند. از دید آن‌ها هیچ‌کس غیر از رهبر فرقه، توان فهم جهان را ندارد، و این فقط او است که می‌تواند حقیقت را درک و بازگو کند. در چنین فضایی، پرسشگری، و تفکر مستقل و آزاد به‌تدریج از بین می‌رود. فرد یاد می‌گیرد که به جای فکر کردن، صرفاً از رهبر یا ایدئولوژی پیروی کند، حتی اگر دستورهای او با عقل و وجدان درونی خودش در تضاد است.
فرقهٔ ولایت فقیه دهه‌هاست که از طریق مدارس، رسانه‌ها و نهادهای تبلیغاتی چنین الگویی را دنبال کرده است. آن چه این فرقه تلاش کرده به ذهن پیروانش القا کند، یک ایدئولوژی خصمانه، سلطه‌طلب و ستیزه‌خو است. نتیجهٔ این روند شکل‌گیری نوعی ذهنیت بسته است که در آن بسیاری از افراد حتی در برابر واقعیت‌های آشکار نظامی نیز مقاومت نشان می‌دهند و تصور می‌کنند ولو به قیمت نابودی کامل ایران باید به راه خود ادامه دهند، راهی به نابودی که محور آن شعار «مرگ بر» است.
این وضعیت ذهنی را می‌توان با اصطلاح «سندرم عقل مقاوم به فهم» توصیف کرد؛ حالتی که در آن فرد به دلیل آموزش‌های ایدئولوژیک قادر به پذیرش و درک اطلاعات جدید نیست. پیروان فرقه، نتایج فاجعه‌بار اعمال و گفتار رهبر و سرکرده فرقه با می‌بینند، اما در درک واقعیت و پذیرش خطاهای هولناک او عاجزند. در چنین شرایطی، گفت‌وگو دشوار می‌شود و جامعه به دو قطب متضاد تقسیم می‌شود. این وضعیت نتیجه مستقیم تربیت سختگیرانه ای است که به جای پرورش فکری، بر شستشوی مغزی با روایتی جعلی و دروغین از جهان تاکید دارد.
#فرقه_گرایی #عقل_گرایی #تفکر_نقاد #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👍13❤1
انتقال ایوب غیبی‌پور، زندانی سیاسی محکوم به ۱۱ سال حبس، از زندان شیبان اهواز به زندان کرمان
ایمان خدری، زندانی سیاسی سابق، از انتقال ایوب غیبی‌پور، زندانی سیاسی محکوم به ۱۱ سال حبس، از زندان شیبان اهواز به بند حکمت زندان کرمان خبر داد. او همچنین با اشاره به وضعیت این زندانی و نگرانی‌اش از فراموش‌شدن، خواستار توجه افکار عمومی به سرنوشت او شد.
ایمان خدری در صفحه اینستاگرام خود به نقل از ایوب غیبی‌پور نوشت: «مردم فراموشمون کردن یا هنوز به یادمون هستن؟» و افزود: «برای یه زندانی چیزی بدتر از این نیست که فکر کنه فراموش شده.»
بر اساس اطلاعات منتشرشده، ایوب غیبی‌پور روز ۱۶ دی ۱۴۰۳ در اهواز بازداشت شد. این بازداشت با ضرب‌وشتم شدید و شکنجه همراه بوده و غیبی‌پور پس از مدتی به زندان شیبان اهواز انتقال یافته است.
این زندانی سیاسی پس از حدود ۲۲ ماه حبس در زندان شیبان، به بند حکمت زندان کرمان منتقل شده است. تاکنون دلیل این انتقال و وضعیت کنونی نگهداری او مشخص نشده است.
ایوب غیبی‌پور با اتهام‌های «آتش‌سوزی عمدی» و «تخریب اموال عمومی» به ۱۱ سال حبس محکوم شده است.
ایمان خدری همچنین اعلام کرد که در دادنامه ابلاغ‌شده به غیبی‌پور، سال ۱۴۱۳ به‌عنوان تاریخ آزادی درج شده، اما در مقابل آن عبارت «یادآوری می‌شود آزاد نگردد» نوشته شده است. علت درج این عبارت و مبنای حقوقی آن روشن نیست.
غیبی‌پور پیش‌تر نیز در سال ۱۴۰۱ بازداشت شده بود و پس از تحمل ۱۵ ماه حبس در زندان شیبان اهواز، با سپردن وثیقه آزاد شد.
ایمان خدری در پایان نوشته خود، با تاکید بر ضرورت حمایت از زندانیان سیاسی گمنام، از مردم خواست صدای ایوب غیبی‌پور باشند و اجازه ندهند وضعیت او در سکوت و بی‌خبری باقی بماند.
#ایوب_غیبی_پور #زندان_شیبان #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر
@Tavaana_TavaanaTech
انتقال ایوب غیبی‌پور، زندانی سیاسی محکوم به ۱۱ سال حبس، از زندان شیبان اهواز به زندان کرمان
ایمان خدری، زندانی سیاسی سابق، از انتقال ایوب غیبی‌پور، زندانی سیاسی محکوم به ۱۱ سال حبس، از زندان شیبان اهواز به بند حکمت زندان کرمان خبر داد. او همچنین با اشاره به وضعیت این زندانی و نگرانی‌اش از فراموش‌شدن، خواستار توجه افکار عمومی به سرنوشت او شد.
ایمان خدری در صفحه اینستاگرام خود به نقل از ایوب غیبی‌پور نوشت: «مردم فراموشمون کردن یا هنوز به یادمون هستن؟» و افزود: «برای یه زندانی چیزی بدتر از این نیست که فکر کنه فراموش شده.»
بر اساس اطلاعات منتشرشده، ایوب غیبی‌پور روز ۱۶ دی ۱۴۰۳ در اهواز بازداشت شد. این بازداشت با ضرب‌وشتم شدید و شکنجه همراه بوده و غیبی‌پور پس از مدتی به زندان شیبان اهواز انتقال یافته است.
این زندانی سیاسی پس از حدود ۲۲ ماه حبس در زندان شیبان، به بند حکمت زندان کرمان منتقل شده است. تاکنون دلیل این انتقال و وضعیت کنونی نگهداری او مشخص نشده است.
ایوب غیبی‌پور با اتهام‌های «آتش‌سوزی عمدی» و «تخریب اموال عمومی» به ۱۱ سال حبس محکوم شده است.
ایمان خدری همچنین اعلام کرد که در دادنامه ابلاغ‌شده به غیبی‌پور، سال ۱۴۱۳ به‌عنوان تاریخ آزادی درج شده، اما در مقابل آن عبارت «یادآوری می‌شود آزاد نگردد» نوشته شده است. علت درج این عبارت و مبنای حقوقی آن روشن نیست.
غیبی‌پور پیش‌تر نیز در سال ۱۴۰۱ بازداشت شده بود و پس از تحمل ۱۵ ماه حبس در زندان شیبان اهواز، با سپردن وثیقه آزاد شد.
ایمان خدری در پایان نوشته خود، با تاکید بر ضرورت حمایت از زندانیان سیاسی گمنام، از مردم خواست صدای ایوب غیبی‌پور باشند و اجازه ندهند وضعیت او در سکوت و بی‌خبری باقی بماند.
#ایوب_غیبی_پور #زندان_شیبان #زندانیان_سیاسی #حقوق_بشر
@Tavaana_TavaanaTech
💔14🕊3
سالگرد جان‌باختن دکتر رامین پوراندرجانی؛ پزشکی که حاضر نشد حقیقت کهریزک را پنهان کند
مسعود علیزاده، از بازداشت‌شدگان بازداشتگاه کهریزک در سال ۱۳۸۸، در یادداشتی به مناسبت سالگرد جان‌باختن دکتر رامین پوراندرجانی، پزشک وظیفه این بازداشتگاه، روایتی از شجاعت او در برابر فشارهای امنیتی منتشر کرده است.
علیزاده نوشته است که در دوران بازداشت، تصور می‌کردند پزشک کهریزک نیز در برابر شکنجه و وضعیت وخیم زندانیان بی‌تفاوت بوده است. اما پس از آزادی، در سازمان قضایی نیروهای مسلح با پوراندرجانی و پدرش دیدار کرد و روایت متفاوتی شنید.
به گفته او، پوراندرجانی توضیح داده بود که بارها درباره وضعیت مجروحان هشدار داده و خواستار انتقال آنان به بیمارستان شده، اما مسئولان نپذیرفته بودند. او همچنین از کمبود امکانات درمانی و شکنجه‌های شدید بازداشت‌شدگان سخن گفته بود.
علیزاده تاکید کرده است که یکی از مهمترین عوامل فشار بر این پزشک جوان، خودداری او از تایید روایت ابتلای جانباختگان کهریزک به بیماری مننژیت بود؛ روایتی که به گفته او، برای پنهان‌کردن علت واقعی مرگ زندانیان مطرح شده بود.
پوراندرجانی با وجود نگرانی از تهدیدها، به خانواده‌های جانباختگان قول داده بود درباره آنچه دیده شهادت دهد و قرار بود با نمایندگان مجلس نیز دیدار کند.
اما چند روز بعد، پیکر بی‌جان او در محل خدمتش پیدا شد. ابتدا خودکشی و سپس مسمومیت غذایی به‌عنوان علت مرگ مطرح شد؛ روایت‌هایی که ابهامات درباره مرگ او را برطرف نکردند.
مسعود علیزاده با تاکید بر ضرورت بررسی مستقل و شفاف این پرونده نوشته است که رامین پوراندرجانی حاضر نشد برای حفظ موقعیت و امنیت خود، حقیقت را انکار کند.
او یادآور شده است که نام این پزشک جوان باید در کنار قربانیان کهریزک و کسانی که در برابر پنهان‌کاری ایستادند، زنده بماند.
منبع: صفحه اینستاگرام مسعود علیزاده
درباره رامین پوراندرجانی:
https://tavaana.org/ramin_pourandarjani/
#رامین_پوراندرجانی #کهریزک #دادخواهی #حقوق_بشر #نه_به_فراموشی
@Tavaana_TavaanaTech
سالگرد جان‌باختن دکتر رامین پوراندرجانی؛ پزشکی که حاضر نشد حقیقت کهریزک را پنهان کند
مسعود علیزاده، از بازداشت‌شدگان بازداشتگاه کهریزک در سال ۱۳۸۸، در یادداشتی به مناسبت سالگرد جان‌باختن دکتر رامین پوراندرجانی، پزشک وظیفه این بازداشتگاه، روایتی از شجاعت او در برابر فشارهای امنیتی منتشر کرده است.
علیزاده نوشته است که در دوران بازداشت، تصور می‌کردند پزشک کهریزک نیز در برابر شکنجه و وضعیت وخیم زندانیان بی‌تفاوت بوده است. اما پس از آزادی، در سازمان قضایی نیروهای مسلح با پوراندرجانی و پدرش دیدار کرد و روایت متفاوتی شنید.
به گفته او، پوراندرجانی توضیح داده بود که بارها درباره وضعیت مجروحان هشدار داده و خواستار انتقال آنان به بیمارستان شده، اما مسئولان نپذیرفته بودند. او همچنین از کمبود امکانات درمانی و شکنجه‌های شدید بازداشت‌شدگان سخن گفته بود.
علیزاده تاکید کرده است که یکی از مهمترین عوامل فشار بر این پزشک جوان، خودداری او از تایید روایت ابتلای جانباختگان کهریزک به بیماری مننژیت بود؛ روایتی که به گفته او، برای پنهان‌کردن علت واقعی مرگ زندانیان مطرح شده بود.
پوراندرجانی با وجود نگرانی از تهدیدها، به خانواده‌های جانباختگان قول داده بود درباره آنچه دیده شهادت دهد و قرار بود با نمایندگان مجلس نیز دیدار کند.
اما چند روز بعد، پیکر بی‌جان او در محل خدمتش پیدا شد. ابتدا خودکشی و سپس مسمومیت غذایی به‌عنوان علت مرگ مطرح شد؛ روایت‌هایی که ابهامات درباره مرگ او را برطرف نکردند.
مسعود علیزاده با تاکید بر ضرورت بررسی مستقل و شفاف این پرونده نوشته است که رامین پوراندرجانی حاضر نشد برای حفظ موقعیت و امنیت خود، حقیقت را انکار کند.
او یادآور شده است که نام این پزشک جوان باید در کنار قربانیان کهریزک و کسانی که در برابر پنهان‌کاری ایستادند، زنده بماند.
منبع: صفحه اینستاگرام مسعود علیزاده
درباره رامین پوراندرجانی:
https://tavaana.org/ramin_pourandarjani/
#رامین_پوراندرجانی #کهریزک #دادخواهی #حقوق_بشر #نه_به_فراموشی
@Tavaana_TavaanaTech
💔33❤5🕊2
Forwarded from
مجوز، عادی‌سازی، انسانیت‌زدایی
سه گام برای خاموش‌کردن وجدان
آلبرت بندورا، روان‌شناس کانادایی-آمریکایی، در مقاله‌ای در ۱۹۹۹ سازوکارهایی را بررسی کرد که افراد با آن‌ها وجدان خود را موقتا کنار می‌گذارند.
یکی «توجیه اخلاقی» است: رفتار آسیب‌زا طوری بازتعریف می‌شود که در خدمت هدفی ارزشمند دیده شود.
دیگری «برچسب‌گذاری تلطیف‌شده» است: وقتی نام کار عوض شود، سنگینی اخلاقی‌اش هم عوض می‌شود.
هربرت کلمن و ل. کنت همیلتون در «جنایات اطاعت» (۱۹۸۹) محاکمه یک درجه دار نظامی را در پرونده کشتار می‌لای (ویتنام، ۱۹۶۸) از دید روان‌شناسی اجتماعی بررسی کردند.
به نظر آن‌ها سه فرایند ترمز اخلاقی را از کار می‌اندازد: «مجوزدهی» (فرمان از مرجع قدرت می‌آید و مسئولیت به بالا منتقل می‌شود)، «عادی‌سازی» (کار به مراحل روزمره و رویه‌ای تقسیم می‌شود) و «انسانیت‌زدایی» (قربانیان با برچسب‌هایی نامیده می‌شوند که شان انسانی‌شان را کم می‌کند).
کلمن تاکید می‌کرد این‌ها در سطح ساختار عمل می‌کنند و صرفا به شخصیت افراد برنمی‌گردند.
هانا آرنت در «آیشمان در اورشلیم» (۱۹۶۳) به سخنرانی هاینریش هیملر در پوزنان (۱۹۴۳) پرداخت. هیملر از ماموران اساس می‌خواست به جای «چه کارهای وحشتناکی با مردم کردم»، بگویند «چه صحنه‌های وحشتناکی در راه انجام وظیفه تحمل کردم». آرنت این را وارونگی آشکار می‌دید: دلسوزی به وسوسه‌ای بدل شده بود که باید در برابرش ایستاد، و کشتن به وظیفه.
نمونه‌‌ای مستند، پاولیک مورزوف است. کاتریونا کلی، مورخ بریتانیایی، در «رفیق پاولیک» (۲۰۰۵) نشان داد پسربچه‌ای ۱۳ ساله که در ۱۹۳۲ در روستایی در اورال کشته شد، در روایت رسمی شوروی به قهرمانی بدل شد که پدرش را لو داده بود. مجسمه، سرود و نام مدرسه‌ها به او اختصاص یافت. به نوشته کلی، جزئیات رویداد واقعی همچنان مبهم است و آنچه ساخته شد، یک «الگوی فضیلت» بود: افشای پدر.
وقتی واژه‌ها جابه‌جا می‌شوند، پرسش «چه کسی ترازو را در دست دارد؟» مهم‌تر از «چه گفته شد؟» می‌شود.
وقتی معیار خوب و بد از دست ما خارج می‌شود، پرسش اصلی دیگر این نیست که چه گفته شد، بلکه این است که چه کسی تعیین می‌کند چه چیزی خوب یا بد است.
#اخلاق #فضیلت #رذیلت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
سه گام برای خاموش‌کردن وجدان
آلبرت بندورا، روان‌شناس کانادایی-آمریکایی، در مقاله‌ای در ۱۹۹۹ سازوکارهایی را بررسی کرد که افراد با آن‌ها وجدان خود را موقتا کنار می‌گذارند.
یکی «توجیه اخلاقی» است: رفتار آسیب‌زا طوری بازتعریف می‌شود که در خدمت هدفی ارزشمند دیده شود.
دیگری «برچسب‌گذاری تلطیف‌شده» است: وقتی نام کار عوض شود، سنگینی اخلاقی‌اش هم عوض می‌شود.
هربرت کلمن و ل. کنت همیلتون در «جنایات اطاعت» (۱۹۸۹) محاکمه یک درجه دار نظامی را در پرونده کشتار می‌لای (ویتنام، ۱۹۶۸) از دید روان‌شناسی اجتماعی بررسی کردند.
به نظر آن‌ها سه فرایند ترمز اخلاقی را از کار می‌اندازد: «مجوزدهی» (فرمان از مرجع قدرت می‌آید و مسئولیت به بالا منتقل می‌شود)، «عادی‌سازی» (کار به مراحل روزمره و رویه‌ای تقسیم می‌شود) و «انسانیت‌زدایی» (قربانیان با برچسب‌هایی نامیده می‌شوند که شان انسانی‌شان را کم می‌کند).
کلمن تاکید می‌کرد این‌ها در سطح ساختار عمل می‌کنند و صرفا به شخصیت افراد برنمی‌گردند.
هانا آرنت در «آیشمان در اورشلیم» (۱۹۶۳) به سخنرانی هاینریش هیملر در پوزنان (۱۹۴۳) پرداخت. هیملر از ماموران اساس می‌خواست به جای «چه کارهای وحشتناکی با مردم کردم»، بگویند «چه صحنه‌های وحشتناکی در راه انجام وظیفه تحمل کردم». آرنت این را وارونگی آشکار می‌دید: دلسوزی به وسوسه‌ای بدل شده بود که باید در برابرش ایستاد، و کشتن به وظیفه.
نمونه‌‌ای مستند، پاولیک مورزوف است. کاتریونا کلی، مورخ بریتانیایی، در «رفیق پاولیک» (۲۰۰۵) نشان داد پسربچه‌ای ۱۳ ساله که در ۱۹۳۲ در روستایی در اورال کشته شد، در روایت رسمی شوروی به قهرمانی بدل شد که پدرش را لو داده بود. مجسمه، سرود و نام مدرسه‌ها به او اختصاص یافت. به نوشته کلی، جزئیات رویداد واقعی همچنان مبهم است و آنچه ساخته شد، یک «الگوی فضیلت» بود: افشای پدر.
وقتی واژه‌ها جابه‌جا می‌شوند، پرسش «چه کسی ترازو را در دست دارد؟» مهم‌تر از «چه گفته شد؟» می‌شود.
وقتی معیار خوب و بد از دست ما خارج می‌شود، پرسش اصلی دیگر این نیست که چه گفته شد، بلکه این است که چه کسی تعیین می‌کند چه چیزی خوب یا بد است.
#اخلاق #فضیلت #رذیلت #گفتگو_توانا
@Dialogue1402
👌5🕊1
Forwarded from
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
محمدرضا قلی‌وند، نوجوان ۱۷ ساله در ۱۹ دی ۱۴۰۴ بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت
محمدرضا قلی‌وند، دانش‌آموز ۱۷ ساله، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه در محمدشهر کرج، بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت.
او در آستانه دریافت دیپلم و ورود به دانشگاه بود؛ نوجوانی که پیش از پایان دوران مدرسه و آغاز فصل تازه‌ای از زندگی، با شلیک گلوله کشته شد.
💸 tavaanatech
محمدرضا قلی‌وند، دانش‌آموز ۱۷ ساله، روز ۱۹ دی ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات سراسری دی‌ماه در محمدشهر کرج، بر اثر اصابت گلوله به سر جان باخت.
او در آستانه دریافت دیپلم و ورود به دانشگاه بود؛ نوجوانی که پیش از پایان دوران مدرسه و آغاز فصل تازه‌ای از زندگی، با شلیک گلوله کشته شد.
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
🕊1
Forwarded from
Media is too big
VIEW IN TELEGRAM
مریم محمدظاهری، ۲۷ ساله، ۱۹ دی ۱۴۰۴ با گلوله مستقیم ماموران کشته شد
مریم محمدظاهری، جوان ۲۷ ساله (اهل تویسرکان، مهندس عمران و ساکن محله نظام‌آباد تهران)، در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات و اعتصابات مردمی با اصابت گلوله مستقیم از ناحیه شکم و گردن از سوی ماموران حکومتی جان خود را از دست داد.
او مهندس عمران و فعال در حوزه طلاسازی بود.
◾️شبکه‌های اجتماعی امروز یکی از اصلی‌ترین تریبون خانواده‌های دادخواه برای سخن گفتن با جامعه‌اند؛ جایی که می‌توانند روایت شخصی خود را بی‌واسطه منتشر کنند، اسناد و خاطرات عزیزانشان را به اشتراک بگذارند و دادخواهی را از یک رنج خانوادگی به مطالبه‌ای عمومی و ماندگار تبدیل کنند.
#مریم_محمدظاهری
💸 tavaanatech
مریم محمدظاهری، جوان ۲۷ ساله (اهل تویسرکان، مهندس عمران و ساکن محله نظام‌آباد تهران)، در شامگاه ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴ در جریان اعتراضات و اعتصابات مردمی با اصابت گلوله مستقیم از ناحیه شکم و گردن از سوی ماموران حکومتی جان خود را از دست داد.
او مهندس عمران و فعال در حوزه طلاسازی بود.
◾️شبکه‌های اجتماعی امروز یکی از اصلی‌ترین تریبون خانواده‌های دادخواه برای سخن گفتن با جامعه‌اند؛ جایی که می‌توانند روایت شخصی خود را بی‌واسطه منتشر کنند، اسناد و خاطرات عزیزانشان را به اشتراک بگذارند و دادخواهی را از یک رنج خانوادگی به مطالبه‌ای عمومی و ماندگار تبدیل کنند.
#مریم_محمدظاهری
Please open Telegram to view this post
VIEW IN TELEGRAM
💔3